به گزارش گروه وبگردی « سراج24 »به نقل از«تهران پرس» روزنامه بهار در صفحه نخست شماره ۲۵۳ خود (چهارشنبه اول آبان ۱۳۹۲) سرمقالهای را با عنوان «امام؛ پیشوای سیاسی یا الگوی ایمانی؟» به قلم سید علیاصغر موسوی غروی، عضو شورای مرکزی نهضت آزادی ایران منتشر کرد که به دلیل ابعاد به شدت توهین آمیز آن در روز های گذشته مورد انتقاد فراوان گروه های مختلف سیاسی و فرهنگی کشور قرار گرفته است .
نگارنده که تفکر “وهابیت درونشیعی” دارد با زیر سؤال بردن عقاید شیعه از یک سو و مطرح کردن مسائلی بر ضد اهل سنت از سوی دیگر که موجب درگیری بین شیعه و سنی را فراهم میسازد، تلاش برای برهم زدن وحدت بین مسلمانان و تخریب عقیده شیعیان را دارد.
متاسفانه در سه ماه گذشته که دولت یازدهم روی کار آمده است فضای تازه ای در عرصه فرهنگی ایجاد شده و اتفاقات ناخوشایندی در عرصه هنر ، سینما ، تئاتر ، موسیقی ایجاد شده که همگی آنها ساختار شکن و ضد ارزشی هستند .
یکی از اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی این هتاکی ها را کار تعدادی افراد معلوم الحال داسنت که قصد تابو شکنی دارند و می خواهند لاابالی گری را در جامعه حاکم کنند .
از این اهانت به ساحت امیر مؤمنان هرگز نمیتوان به این سادگی و با یک عذرخواهی عادی و چاپ چند نقد در روزنامه، بدون اظهار توبه نویسنده هتاک آن، گذشت؛ چه آنکه این وهابیمسلکان اگر راه را برای این قبیل شبههافکنیها و هتاکیها باز ببینند دیگران را نیز به ترویج افکار شوم و مسموم خود تحریک خواهندکرد. ما نهتنها به این جماعت اطمینان نداریم و صداقتی در ایشان نمیبینیم بلکه از آن بیم داریم که ده روز بعد که محرم میآید باز هم مرضهای قلبی خود را به نحوی دیگر بروز دهند و از شمر و یزید هم حمایت کنند؛ چنانکه پیش از این نیز در روزنامههای خود چنین اعمالی را مرتکب شدند.
آنها که از مسیر اعتدال شیعه دور افتند یا به تفریط متجددان دچار میشوند یا به افراط متحجران وهابی؛ لذا برای ما تعجبی ندارد که آمریکا از حکومت پادشاهی عربستان سعودی حمایت میکند؛ در حالی که این کشور نه مجلس شورا دارد و نه حکومت جمهوری و انتخابات. اوضاع روزنامه بهار نیز که خود را در شمار متجددان میخواند به همین قیاس بگیرید. سرمقالۀ روز اول آبانِ این روزنامه به قلم علیاصغر غروی (که آشکارا حامی وهابیون و سلفیهای عربستان است) نشان میدهد که آنها مرضهایی در قلوبشان پنهان کردهاند، مرضهایی که گاهی آنها را به افراط میکشاند و گاهی به این تفریطها دچار میشوند. درست مانند سوارکاری که پالان مرکوبش را سفت نکرده و در پیچ و خم جاده یا به جانب راست و یا به جانب چپ متمایل میشود و عنقریب به زمین افتد و به مقصد نرسد.
